«Αυτό που ζητάς, δε θα στο δώσει κανείς. Το ‘χεις μέσα σου».

Δεν κατάλαβα τι εννoούσε.
Και θύμωσα.
Θα ήμουν περίπου δεκαεπτά χρονών.
Ό,τι έψαχνα, το ‘ψαχνα γύρω μου.
Πλάι μου.
Απέναντι μου.
Πέρα από μένα.
Στα μάτια των άλλων.
Στα λόγια των άλλων.
Όταν πέρασαν τα χρόνια και κατάλαβα τι ήθελε να μου πει, είχα σπαταλήσει τα καλύτερα δειλινά της ζωής μου.
Και την νοστάλγησα ..
Την αγάπησα, ακριβώς γιατί δε μου εξήγησε ποτέ.
Μου ‘βαλε χρώματα στην ψυχή μου αλλά δε με συμβούλεψε τι να τα κάνω.
Τι να βάψω μ’ αυτά.
Πού ταιριάζουν. Ιδίως, πού ταιριάζουν.
Κι εγώ πήρα φόρα κι έβαψα κόκκινες τις θάλασσές μου, πορτοκαλιούς τους ουρανούς μου, μπλε τους ήλιους μου.

Απόσπασμα από το βιβλίο “Η βαρκάρισσα της χίμαιρας” της Αλκυόνης Παπαδάκη  (via bleu-soleil)

(Source: innocenceisnotacrime)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
To Tumblr, Love Pixel Union